http://www.simaislam.blogfa.com     



تاريخ : شنبه بیستم اسفند 1390 | 8:37 | نویسنده : عبدالله |

 خردمند ميداند كه زندگى سعادت و راحت يگانه زندگى حقيقى ميباشد، و آن هم بسيار كوتاه است، ﭘـس نبايد به غم وانديش آن را كوتاه تر سازد، زيرا كه اينـگونه عمل مخالف مفهوم زندگى سالم ميباشد، لهذا كوشش بايد كرد كه قسمت بزرگ زندگى شكار نا راحتى و ﭘـريشانيها نشود، در اين موضوع مرد نيكو و مرد فاسد مساوى هستند، مگر مومن را در تحقيق اين گونه عمل حصـﮥ بزرگ و نصيب نيكو، وفوايد دنيا وآخرت مي باشد.

هنـگامي كه انسان را تكليف ميرسد، يا از رسيدن تكليف مي هراسد، در بين ﭼـنين تكاليفى كه به او رسيده ودر بين نعمت هاي دنيوى ودينى كه از آن بهره مند است مقايسه بايد كرد، ﭘـس ميبيند كه تعداد نعمت ها بسيار، وتكاليفى كه به او رسيده در مقابل آن هيـﭻ نيست.

همـﭼنان اگر احتمال وقوع ضرر وجود داشته باشد، و از ﭘـيش شدن آن مى هراسد، و نيز ﭘـيدايش راه هاي سد وقوع آن ضرر محتمل باشد، بايد در بين احتمال ضعيف وقوع ضرر واحتمال هاي بسيار سلامتى از آن فكر كند، و آن دو را باهم مقايسه نمايد، و هر گز اجازه ندهد كه يك احتمال ضعيف عليه احتمالات قوى غالب گردد، كه از همين طريق دفع ميشود، وﭘـيش از وقوع مصيبت بايد احتمال وقوع مصيبت بزرگتر را در نظر گرفته شود، وخود را براى آن مجهز سازد اگر واقع شود براى دفاع آن وتخفيف آن، و يا آنـﭼـه بوقوع نه ﭘـيوسته واحتمال وقوعش باشد براى دفع آن كوشش بايد كرد.

و يكى از كارهاي مفيد ومؤثر اين است:  ضرريكه مردم به تو مي رسانند، بالخصوص به الفاظ نا شايسته، در حقيقت ضرر بخود ايشان است، وبراى تو هيـﭻ ضرر نميرسد، مـگر اينكه ذهنت را در آن مصروف كنى، و اجازه بدهى كه احساسات ترا صدمه رساند، ﭘـس اگر ﭼـنين كنى طوريكه به صاحبانش ضرر است ﭘـس براى خودت ضرر ميباشد.

بدان كه: زندگى تابع خيالات وافكارت ميباشد، اگر در بارﮤ كارهاي كه در دين يا دنيا مفيد است فكر كنى زندگيت ﭘـر مسرت وبا سعادت ميباشد، واگر نه نتيجه اش خلاف اين است.

از وسايل مؤثر دفع كردن غم و ﭘـريشاني اين هم ميباشد: كه خودرا به اين كه تنها از خداوندY اميدوار شكر وثواب هستى قناعت بده، هنگاميكه با كسى نيكى كردى -به قطع نظر از اين كه بالاي تو حق دارد يا ندارد- بدان كه اين در حقيقت نيكى كردن با خداوند است، ﭘـس از آن ...

 

 



ادامه مطلب
تاريخ : چهارشنبه پنجم آذر 1393 | 13:6 | نویسنده : عبدالله |

از مفيد ترين اسباب براى دور ساختن غم وﭘـريشانى هنگاميكه بنده به شكستى رو برو شد آن است: كه در تخفيف وكم نمودن تاثير مصيبتها كوشش بايد كرد، وآن طورى باشد كه در وقت تكليف وآسيب حالت بدتر از آن در نظر گرفته، وبراى مقاومت آن استاده باشد، سـﭘـس قدريكه ممكن است به همان مقدار در تخفيف ساختن آن كوشش نمايد، ﭘـس در اين مقاومت وكوشش گسترده ﭘـريشانيهايش از بين خواهد رفت، ودر عوض آن در جلب خير ودفع شر وضرر هر قدريكه برايش ميسر باشد كوشش نمايد.

وقتيكه بالايش حالات ترس، يا امراض، وفقر ﭘـيش آيد، ويا ميخواهد كه هر نوع ﭼـيزهاي شايستـﮥ را بدست آرد، اما بر آن قادر نشود ﭘـس لازم است كه اين همه را با اطمينان وسكون قلب به ﭘـذيرد، بلكه خود را به برداشت تكاليفى بزرگتر از اين مهيا سازد، زيرا كه آمادگى به برداشت كردن ﭼـنين تكاليف آسيبها را براى انسان آسانتر، ومشكلاتها را نيز كمتر ميسازد، خصوصاً اگر به اندازﮤ قدرت خويش در مقابل آن خودرا آماده سازد، آنگاه بيشتر تسكين قلب برايش حاصل ميگردد، وبه كارهاي مفيد كه اورا در بارﮤ مصايب از فكر وانديشـﮥ نجات ميدهد مصروف خواهد شد، واورا در مقاومت با تكاليف قدرت جديدى ميبخشد، وبا وجود اين همه نيز بايد توكل واعتماد ويقينش بر خداوندY باشد.

ﭘـس هيـﭻ شكى نيست كه بزرگترين مفاد اين ﭼـنين كارها باعث حصول فرحت ومسرت وانشراح صدر ميباشد، علاوه بر ثواب و اجريكه بنده در دنيا وآخرت اميد و طمع او را دارد، وآن به تجربه ثابت شده است، وكسانيكه اين را تجربـه كرده اند بسيار اند.     

يكى از وسايل مهم علاج امراض دشواريهاى قلب، وهمـﭼـنان امراض بدنى: داشتن قلب قوي، واز خيالات بيهوده وغير حقيقى كه افكار بد آن را ايجاد ميكند متاثر نشدن است، زيرا اگر انسان به خيالات خويش تسليم شود، وقلبش از ترسيدن ومبتلا شدن به امراض وغيره مانند: قهر، غضب، و از حالات دردناك، و رسيدن تكاليف و از تشويش از دست دادن اشياء مرغوب متاثر شود، ﭘـس او را  ...



ادامه مطلب
تاريخ : چهارشنبه پنجم آذر 1393 | 12:5 | نویسنده : عبدالله |

در سخن ﭘـيامبرr كه ميفرمايد: «لا يَفْرُكْ مُؤْمِنٌ مُؤْمِنَةً، إِنْ كَرِهَ مِنْهَا خُلُقاً رَضِيَ مِنْهَا خُلُقاً آخَرَ».[روايت مسلم]

ترجمه: بد نينـگارد مرد مومن زن مومن را، ﭼـه اگر بعض خصال او را نه ﭘـسندد خصلت ديگر او مورد ﭘـسندش قرار خواهد گرفت.

در اين دو فايدﮤ وجود دارد:

 

فايدﮤ اول: رهنمائي است ﭼـگونگى معامله بازن، با نزديكان، با دوستان، وبا كسانيكه بآنها شراكت دارند، وبا هر آنكه ميان تو و او بگوتـﮥ ارتباط وعلاقـﮥ وجود دارد، بايد خودرا به اين قناعت داد كه البته اگر در شخصى عيب ونقصان ويا مزاج نا ﭘـسنديده ميباشد، وقتيكه با ﭼيزى از اين قبيل متوجه شديد ﭘـس با محبتى كه به اساس ارتباط وتعلق با اوست بايد آنرا قوى دانسته باشيد ومقايسه كنيد، وصفات ﭘـسنديده ومقاصد نيك خاص وعام كه داراى آنست بياد آوريد، طوريكه از عيوب ﭼـشم ﭘـوشى شود وصفات نيك ومقاصد خاصه وعمومى در نظر گرفته شود، ورفاقت وارتباط هميشه بر قرار ميماند، و راحت واطمينان حاصل ميشود.

 

فايدﮤ دوم: محو شدن تشويش وانديشه، وبقاي صميمت وصفاى خاطر، و هميشه بجا آوردن حقوق كه فرض ويا مستحب است، وحصول اطمينان در بين هر دو جانب.

و هر كه به اين ارشاد و رهمنايى ﭘـيامبرr عمل نكرد، وبخلاف آن عمل كرد، يعنى از صفات نيكوي شخص ﭼـشم ﭘـوشد، وبه عيوبش نظر كند، آن ناﭼـار ونا راحت ميـگردد، ومحبتى كه در بين آنها وجود دارد، وهمـﭼـنان در ﭘـهلوي اين بسيارى از حقوقى -كه بجا آوردن آن بالاي هر دو لازم است- ضايع خواهد شد.

اكثر مردمان با همت در وقت وقوع مصيبت خود را صبر واطمينان تلقين ميدهند، اما به سبب كارهاي ساده وآسان تشويش ميكنند، وﭘـريشان ميشود، وصفاي قلب شان از بين ميرود، زيرا كه آنها خود را در مقابل كارهاي بزرگ عيار ساخته، وبه كارهاي كوﭼـك التفات نكرده اند، اين شيوه بر ايشان مضر ثابت شده، وراحت ايشان را از بين برده.

ﭘـس صاحبان عزم و اراده محكم در مقابل كارهاي خورد و كلان خود را آماده ساخته، و از خداوندY خواهان كمك ومعاونت ميباشند، و از وي استدعا ميكنند كه آنها را يك لحظه هم به نفسهاي شان نـگذراند.

به اين وسيلـﮥ كارهاي خورد مانند كارهاي كلان بر ايشان آسان شده، وهميشه خاطر شان جمع، وقلب شان آرم ميباشد.

 

 

 

با تشکر مدیریت وبسایت سیمای اسلام



تاريخ : چهارشنبه پنجم آذر 1393 | 11:54 | نویسنده : عبدالله |

يكى از بزرگترين واساسى ترين اين اسباب همانا: ايمان وعمل صالح است، خداوند متعال ميفرمايد:

 ترجمه: هر كسيكه كار نيك كرد، مرد باشد يا زن، ودر (صورتيكه) مومن باشد؛ ﭘـس بيـﮕـمان او را زندگي ﭘـاكيزه اى (ميسر) مى گردانيم، وايشان را به نكوترين اعمال شان ﭘـاداش ميدهيم. [النحل: آيت 97]

 

ﭘـس خداوند به آنانيكه صاحب ايمان صحيح وعمل صالح اند وعده داده است كه در اين دنيا سعادت را نصيبشان ميـﮕـرداند، ودر دنيا وآخرت نيز ثواب و ﭘـاداش نيك بآنها عطا ميفرمايد.

وسبب آن واضح است: زيرا كسانيكه ايمان دارند با الله تعالى ايمان صحيح اين ايمان باعث كارهاي خوب، وعمل نيك، وعمل جور كوننده قلبها، واخلاقها، ودنيا، وآخرتشان مفيد گردد، در نزد آنان ﭼنان اصول وشيوهاى وجود دارد كه در روشنى آن با تمام اسباب سعادت وخوشبختى، واسباب ﭘـريشاني وغم واندوه، تعامل درست ومثبت كرده ميتوانند.

به گونـﮥ كه اﮔر خوشى وسعادت بر ايشان حاصل گردد به آن رضائيت نشان داده، و شكر آنرا بـجا ميآورند، و از آن در كارهاي مفيد ومثبت استفاده مينمايند، هر گاه كه آنان باين طور عمل كردن خوشى بآنان حاصل ميـﮕردد، واميدى به بقاي آن، و ﭘـاداش شكر آن بدستشان مى آيد، كه خوبى ها وبركتهاي آن از اين خوشيهاي ظاهر به مراتب بزرگ وعظيم شان ميباشد.

او هنـﮕـاميكه غم و ﭘـريشانى برايش برسد، تا حد ممكن با آن مقاومت مى نمايد تا آنرا بكلى از خود دور سازد، وآنكه امكان تخفيفش باشد آنرا تخفيف مينمايد، وآنكه امكان منع كردنش نباشد آنرا تحمل كرده ودر مقابلش از صبر وشكيبايى كار ميـﮕـيرند، كه در نتيجـﮥ مقاومت مفيد، وبرداشت تكاليف، وبدست آوردن تجارب مختلف، وصبر كردن در برابر مشكلات، واميد داشتن اجر وثواب الهى ﭼنان كارهاى نيك ونتايج مفيد وبا ثمر بدست ميآيد، كه با وجود آن تمام تكاليف از بين رفته مضمحل ميـﮕـردد، وبه خوشى، وآرزوهاي نيك، اميد داشتن اجر وثواب الهى تبديل ميـﮕـردد، ﭼنانـﭼـه ﭘـيامبرr از حالت وكيفيت مذكور در حديث صحيح ﭼنان تعبير نموده ميفرمايد: «عَجَباً لأَمْرِ الْمُؤْمِنِ، إِنْ أَمْرَهُ كُلَّهُ خَيْرٌ، إِنْ أَصَابَتْهُ سَرَّاءُ شَكَرَ، فَكَانَ خَيْراً لَهُ، وَإِنْ أَصَابَتْهُ ضَرَّاءُ صَبَرَ؛ فَكَانَ خَيْراً لَهُ، وَلَيْسَ ذلِكَ لأَحَدٍ إِلا لِلْمُؤْمِنِ» [روايت مسلم]

ترجمه: كار مؤمن قابل تعجب است، همه كارهايش نيكو است، اگر خوشى برايش حاصل گـردد شكرش را بجا ميآورد، واين در حقش خير است، واگـر رنج وتكليف برايش رخ دهد از صبر وشكيبانى ...

 



ادامه مطلب
تاريخ : پنجشنبه سوم مهر 1393 | 10:12 | نویسنده : عبدالله |

 

 

از جملـﮥ اسباب ووسائل دور نمودن تشويش واندوه ناشى از تشتت اعصاب وﭘـريشانى قلب يكى هم: مشغول ساختن خويش به عمل مفيد وعلم با ثمر است، زيرا اين توجه اش را از آن ﭼـيز ميگرداند كه سبب ﭘـريشانى اش بوده است، وشايد كه به سبب آن، ﭼـيزى را كه سبب غم و اندوهش گرديده فراموش كند، و ازينرو قلبش خرسنده شده، وفعاليت ونشاطش زياد ميشود، واين خاصيت در ميان مومن وكافر مشترك است، ولى مومن اين ويـﮋه گى را دارد كه صاحب  ايمان بوده، وبا اخلاص واميد اجر وثواب علم ودانش را فرا ميگيرد، ويا به ديگران ميآموزد، وطبق دانش خويش عمل نيك را انجام ميدهد، اگر اين كار عبادت بوده، ﭘـس ﭘـاداش عبادت بوى داده خواهد شد، واگر كار دنيوى ويا از جملـﮥ عرف وعادت باشد نيز مومن آنرا با نيك نيتى انجام ميدهد كه خداوند آنرا ذريعـﮥ توفيق وتوانايى بخشيدن بر عبادتش ميگرداند، ﭘـس اين همه در از بين بردن اندوه وﭘـريشانى تاثير قوى ووسيعى دارد.

 

ﭼـه بسيار مردم كه دﭼار اندوه وﭘـريشانى گرديده، وبه امراض مختلف مبتلا شده اند، ولى دوا وعلاج موفقانه اش اين بوده كه سبب اصلى اين ﭘـريشانيها را فراموش كرده، وبه كارى ديگرى خودرا مصروف ساخته.

وبايستى كارى را كه انجام ميدهد بايد كارى باشد كه قلبش با آن اطمينان يافته، وبآن اشتياق داشته باشد، زيرا باين طور ميتوان بآسانى به مقصد نيك خود نايل آيد، وخداوند داناتر است.

واز جملـﮥ اسباب كه تشويش وﭘـريشانى را از بين ميبرد اينست كه: تمام فكر وتوجه خودرا متوجـﮥ كار امروز بسازه، و در مورد آينده فكر نكند، و در بارﮤ گذشته اظهار اندوه ننمايد، و از همين جاست كه ﭘـيامبرr از "هَمّ" و"حَزَن" ﭘـناه جسته است، "حَزَن" آنست كه در بارﮤ ﭼـيزى گذشتـﮥ كه قابل برگشت نبوده اندوهگين گردد، و"هَمّ" آنست كه از تكليف آينده ومستقبل ﭘـريشان باشد، ﭘـس انسان بايد مرد امروز خود باشد، وتمام كوشش وتوانش را براى اصلاح كار امروز و وقت حاضر بـﭼـرخد، زيرا مبذول ساختن ...



ادامه مطلب
تاريخ : پنجشنبه سوم مهر 1393 | 9:57 | نویسنده : عبدالله |

از جملـﮥ بزرگترين اسباب اطمينان وآرامش قلب: كثرت ذكر (ياد نمودن) الله تعالى ميباشد؛ زيرا كه خداوند متعال ميفرمايد : (ترجمه: با خبر كه به ذكر الله دلها آرام ميـگيرد.)  [الرعد: الآية 28]

 

ﭘـس ياد كردن خداوند نظر به خصوصيتى كه دارد، ونظر به اميد داشتن به ثواب، و ﭘـاداش الهى، براى تحقق همين مقصد تاثيرى بزرگى دارد.

واز (جملـﮥ اين اسباب) همـﭼـنان: ياد كردن نعمتهاى ظاهرى وباطنى خداوند است، زيرا شناخت نعمتهاى خداوند وذكر آنها غم وﭘـريشانى را دور نموده، وبنده را به شكر نعمت وادار مينمايد، كه اين خود از جملـﮥ مراتب بزرگ نيكى بشمار ميرود، هرﭼـندبنده دﭼـار فقر ويا مرض باشد، ويا تكليفى ديگر داشته باشد، اگر نعمتهاى خداوند را كه به او ارزانى نموده است بشمارد، ويا در بين اين نعمتها وآن تكليفى كه برايش رسيده است مقايسه نمايد، خواهد ديد كه اين تكليف در برابر نعمتهاى خداوند بهيـﭻ وجه قابل ذكر نيست، بلكه بنده اگر در برابر مصيبتهايكه از جانب خداوند به او رسيده است صبر نمايد وبآن راضى وتسليم شود، آن بر وى آسان خواهد گرديد، واز تكليفش كاسته خواهد شد.

ودر نتيجـﮥ تأمل وفكر بنده در ثواب وﭘـاداش اين امر، وﭘـرستش خداوند متعالى، وصبر كردن بر آن، وراضى بودن از آن، اين همه امور و كارهاى تلخ را شيرين ميسازد، وﭘـاداش شيرينش تلخى صبر را از وى فراموش مينمايد.

ودرين مورد مفيد ترين كارها همان است: كه ﭘـيامبرr در حديث صحيح بآن ارشاد نموده، ومسلمانان را بآن تشويق كرده است، وفرموده است: «اُنظُرُوا إِلَى مَنْ هُوَ أَسْفَلَ مِنْكُمْ، وَلا تَنْظُرُوا إِلَى مَنْ هُوَ فَوْقَكُمْ؛ فَإِنَّهُ أَجْدَرُ أَنْ لا تَزْدَرُوا نِعْمَةَ اللهِ عَلَيْكُمْ». [روايت بـخاري]

ترجمه: به كسانى نظر كنيد كه از شما ﭘـائين تر باشد، وبه كسانى نظر مكنيد كه از شما بالا تر باشد، واين شيوه شايسته است تا نعمتهاي را كه خداوند به شما داده است كم نشماريد.

واين جهت است كه اگر بنده اين ...



ادامه مطلب
تاريخ : پنجشنبه سوم مهر 1393 | 9:40 | نویسنده : عبدالله |

 

يكى از اسباب جلب خوشى واز بين بردن غم وﭘـريشانى اينست: كه در محو كردن اسبابيكه ﭘـريشانيها وغمهارا ايجاد ميكند سعى كند، وكوشش نمايد كه ﭼـيزهاى را كه سبب خوشحالى ميباشد بدست آورد، واين هدف بدست ميآيد كه هنجاريهاى گذشته را فراموش نمايد، ومتوجه گردد كه مشغول كردن ذهن وفكر در آنها كار بيهوده وحماقت وديوانگى است، لهذا كوشش كند كه قلب وذهن خويش را از فكر كردن در ﭼنين كارها نجات بخشد، و از ترس اينكه در آينده: فقر، ﭘـريشانى، وتكاليفى ديگرى كه فكر ميكند واقع خواهد شد ذهن خود را دور سازد.

ﭘـس بنده به اين نتيجـﮥ ميرسد كه خير وشر وآرزوها كه در آينده رخ ميدهد مجهول بوده، ودر دست خداوند صاحب عزت وحكمت قرار دارد، وﭼـيز از آن در دست بندها نيست، جز آنكه در تحصيل خيرات ودفع مضرات آن بذل وكوشش نمايد، وهم به اين نتيجـﮥ ميرسد كه هرگاه انسان ذهن خودرا از تشويش در بارﮤ آينده دور داشت، فقط دربارﮤ اصلاح كارها از خداوند مدد خواسته، وبه آن اطمينان حاصل، قلبش راحت، كارهايش جارى، وتشويش واندوهش دور ميشود.

ومفيد ترين تدبير در كارهاى آينده:استعمال دعاى است كه ﭘـيامبرr به آن دعا ميكرد: «الَّلهُمَّ أَصْلِحْ لِي دِينِي الَّذِي هُوَ عِصْمَةُ أَمْرِي، وَأَصْلِحْ لِي دُنْيَايَ الَّتِي فِيهَا مَعَاشِي، وَأَصْلِحْ لِي آخِرَتِي الَّتِي إِلَيْهَا مَعَادِي، وَاجْعَلِ الْحَيَاةَ زِيَادَةً لِّي فِي كُلِّ خَيْرٍ، وَالْمَوْتَ رَاحَةً لِي مِنْ ُكلِّ شَرّ» [روايت مسلم]

ترجمه: الهى دين مَن را برايم اصلاح كن كه همان موجب درستى و ...



ادامه مطلب
تاريخ : پنجشنبه سوم مهر 1393 | 9:34 | نویسنده : عبدالله |

با ایمان عمیق و فراگیر، آموزه‌های پایدار نبوی، تربیت دقیق و حکیمانه، شخصیت بی‌نظیر و به لطف کتاب اعجازآمیز آسمانی که شگفتی‌هایش تمام شدنی نیست و کهنگی و فرسودگی به تازگی و طرواتش راه ندارد، پیامبر توانست در انسانیتِ در شرف مرگ، حیاتی جدید بدمد.

نخست به گنجینه‌های بشری پرداخت که اینک به صورت توده‌ای از مواد خام درآمده بود و کسی ارزش‌شان را نمی‌دانست و از محل‌شان نیز اطلاعی نداشت و جاهلیت، کفر و وابستگی به زندگی دنیا آنها را از بین برده بود، حضرت به فرمان خداوند در آنها ایمان و باور پدید آورد و روح تازه‌ای در آنها دمید، این گنجینه‌ها را از زیر خاک درآورد و استعدادهایشان را شعله‌ور ساخت. سپس هریکی را در جای مناسبش گذاشت، گویی برای همان جایگاه آفریده شده. گویی جایگاه خالی پیوسته انتظار او را می‌کشیده و کنجکاوانه به او می‌نگریسته است. انگار آن انسان تاکنون لاشه‌ای جامد و بدون تحرّک بود، اما اکنون تبدیل به جسمی جاندار و انسانی با اراده گردید، گویا تا کنون مرده‌ای بی‌جان و بی‌تحریک بود، اما اکنون زنده شده و بر جهان اراده و خواست خویش را تحمیل می‌کند، گویا تانون کوری بود که راه را نمی‌دید، اما اکنون فرماندهی بینا شده که جهانیان را رهبری می‌کند:

.

«آیا کسی که مرده‌ای بوده است و ما او را [با اعطای قرآن و در پرتو قرآن] زنده کرده ایم و نوری فرا راه او داشته ایم که در پرتو آن میان مردمان راه می‌رود، مانند کسی است که گویا در تاریکی‌ها فرو رفته و از آن تاریکی‌ها نمی‌واند بیرون بیاید؟».[الأنعام: 122]

حضرت به امت عرب – که اینک در آستانه‌ی تباه‌شدن بود – و نیز به دیگر مردمان پرداخت دیری نپایید که از میان آنان جهان شاهد نوابغی شد که از عجایب روزگار و برکات تاریخ بودند.

عمر  که شترانِ پدرش، خطاب را می‌چراند و احیاناً مورد سرزنش نیز قرار می‌گرفت و ظاهراً از نظر بردباری و صلابت از طبقات متوسط قریش بود و جایگاه خاصی نداشت ...



ادامه مطلب
تاريخ : شنبه یکم شهریور 1393 | 18:46 | نویسنده : عبدالله |

در طول تاریخ اطاعت و فرمانبرداری همواره نتیجه‌ی عشق و محبت بوده است، از آنجایی که اصحاب پیامب صلی الله علیه وسلم از صمیم دل به وی عشق می‌ورزیدند، با تمام قدرت و توان نیز ازاو اطاعت می‌نمودند، بهترین نمونه‌ی این عشق و اطاعت را می‌توان از سخنان سعد بن معاذ قبل از جنگ بدر از جانب خود و انصار دریافت:

«من از جانب انصار سخن می‌گویم و از جانب آنها هم پاسخ می‌دهم: هرجا دوست داری سفر کن، رشته‌ی هرکس را که می‌واهی برقرار کن و رشته‌ی هرکس را که می‌خواهی قطع کن، از اموال‌مان آنچه می‌خواهی بردار و آنچه می‌خواهی برای خودمان بگذار. سوگند به خدا! آنچه را برداری برای ما محبوب‌تر است از آنچه برجای گذاری. هرچه تو دستور دهی ما تابع دستور تو هستیم، سوگند به خدا! اگر به سفر ادامه دهی تا به «برک غمدان» برسی ما در رکاب تو خواهیم بود و اگر از ما بخواهی که به دریا برویم در رکاب تو در آن فرو خواهیم رفت».

از نمونه‌های اطاعت شدیدشان از رسول خدا ص این بود که پیامبر مردم مدینه را از سخن‌گفتن با سه نفری که از جنگ تبوک (غزوه‌ی تبوک در ماه رجب سال 9 هـ به وقوع پیوست، هدف از این غزوه مرزهای دولت روم و جلوگیری از تهاجم ناگهانی رومیان به مدینه بود، سپاه مسلمانان از 30 هزار جنگجو تشکیل می‌شد که عموماً از لحاظ تجهیزات و ساز و برگ‌های نظامی کمبود داشتند، پیامبر ص از همه مردم خواسته بود در این غزوه شرکت کنند، همه شرکت کردند، جز افراد بیمار، منافق و آن سه تن به نام‌های کعب بن مالک، مراره بن ربیع و هلال بن امیه که در متن کتاب به ماجرای آنان اشاره شده است، این غزوه بدون رویارویی با دشمن پایان رفت ) بازمانده بود، نهی فرمود. مردم مدینه نیز از پیامبر اطاعت نمودند، مدینه برای آن سه نفر تبدیل به شهر مردگان شده بود که هیچ صدایی در آن به گوش نمی‌رسید. کعب می‌گوید: از بین کسانی که از غوزه‌ی تبوک بازمانده بود؛ پیامبر مردم را صرفاً از سخن‌گفتن با ما سه نفر منع نموده بود، وی می‌گوید: مردم از ما دوری جستند، و یا  ...



ادامه مطلب
تاريخ : شنبه یکم شهریور 1393 | 18:41 | نویسنده : عبدالله |

در زمان پیامبر (ص) روزی ابوبکر بن ابی قحافه پس از این که اسلام آورده بود، روزی در مکه سخت لگدمال شد و به شدت کتک خورد. عتبه بن ربیعه بر وی پرید و با کفش‌های خود صورتش را له کرد، به نحوی که بینی اش از صورتش تشخیص داده نمی‌شد. بنوتمیم، قوم ابوبکر، وی را در چادری گذاشتند و به منزلش رساندند، در مرگش هیچ تردیدی نداشتند، ابوبکر در آخر روز به سخن درآمد. نخستین سخنی این بود: پیامبر در چه حالی است؟ افراد حاضر سخت او را ملامت و سرزنش کردند و سپس برخاستند و در همان حال به مادرش ام الخیر سفارش کردند که حتماً به وی آب و نان دهد.

چون مادر با وی تنها شد، مادر اصرار به خوردن غذا می‌نمود، اما ابوبکر همچنان سؤال می‌کرد: پیامبر در چه حالی است؟ مادرش سوگند خورد، من از دوستت خبری ندارم.

ابوبکر گفت: نزد ام جمیل، دختر خطاب برو و از او در باره‌ی پیامبر سؤال کن.

مادر ابوبکر نزد ام جمیل رفت و گفت: ابوبکر از تو در مورد محمد بن عبدالله سؤال می‌کند.

ام جمیل گفت: من نه ابوبکر را می‌شناسم و نه محمد بن عبدالله را. ولی اگر دوست داری با تو نزد پسرت بروم، حاضرم. مادر ابوبکر پذیرفت. ام جمیل به اتفاق ام الخیر به منزل ابوبکر رفت که ناگاه چشمش به جسد افتاده و در شرف مرگِ ابوبکر افتاد، جلوتر رفت و فریاد کشید:

سوگند به خدا! آن قومی که اینگونه با تو برخورد نموده اند، شکی نیست که کافر و فاسقند و امیدوارم خداوند انتقامت را از آنان بگیرد.

ابوبکر سؤال را تکرار کرد: پیامبر در چه حالی است؟

ام جمیل اشاره کرد: مادرت اینجاست و دارد می‌شنود. ابوبکر گفت: از مادرم بیم نداشته باش، ام جمیل گفت: پیامبر صحیح و سالم است.

ابوبکر گفت: الآن کجاست؟

ام جمیل گفت: در دار ارقم.

ابوبکر گفت: سوگند به خدا! تا نزد رسول خدا نرفته‌ام، لب به آب و غذا نخواهم زد، آنها لحظاتی درنگ کردند، چون رفت و آمد مردم کم شد، شانه‌های ابوبکر را گرفتند و نزد پیامبر آوردند.

زنی از انصار که پدر، برادر و شوهرش در رکاب ...



ادامه مطلب
تاريخ : شنبه یکم شهریور 1393 | 18:32 | نویسنده : عبدالله |

قبل از این جامعه‌ی بشری، نشاط، مردانگی و بخشایندگی را در زندگی و در تمام امور ایجابی و سلبی خویش از دست داده بود، جامعه‌ای خسته و توأم با خفقان بود، بدون نشاط و دلگرمی طبق خواست امرا به میدان جنگ کشانده می‌شد، و هنوز جنگ را تمام نکره و به هدف نرسیده بود که صلح بر وی تحمیل می‌شد. در این جامعه مردان بی‌اراده و عاطفه و وجدان به فداکاری و ایثار تحمل مشکلات دست و پنجه نرم کردن با سختی‌ها، واداشته می‌شدند؛ نه آنان رهبران‌شان را دوست داشتند و نه رهبران آنها را. مجبور بودند از کسانی فرمان ببرند که قلباً آنها را دوست ندارند و جان و مال‌شان را فدای کسانی کنند که قلباً از آنان متنفرند.

شعله‌ی آتش دل‌ها به خاموشی گراییده بود و احساسات و عواطف مرده بودند، مردم، نفاق، ریا و مکاری را پیشه‌ی خویش کرده بودند و نهایتاً به ذلت و تحمل ظلم و خواری خو گرفته بودند.

عاطفه ی قوی یعنی عشق که اغلب در طول تاریخ موجب بروز عجایب روزگار و آثار ماندگار می‌شد، قرن‌ها بود که سرگردان و از کار افتاده بود و کسی نبود که آن را به کار بندد و محصولی از آن به دست آورد، این بود که در لابلای رنگ‌های زیبا و مظاهر فانی و فریبنده که در گذشته و حال مورد توجه شعرا بوده است، ضایع و تباه شده بود.

در این جامعه‌ی ستمدیده و سرگردان رسول خدا ص به پا خاست، قید و بند آن را گشود و سپس به مثابه‌ی روح و روان و چشم و قلب آن جامعه تلقی شد. او انسانی بود که ...



ادامه مطلب
تاريخ : شنبه یکم شهریور 1393 | 18:20 | نویسنده : عبدالله |

اصحاب پیامبر (ص) قبل از چنین ایمانی از نظر اخلاق، کردار، معاشرت، امر و نهی، سیاست و اجتماع کاملاً در هرج و مرج به سر می‌بردند، نه تحت سلطه‌ای درمی‌آمدند و نه نظامی را می‌پذیرفتند و نه هم خط و مشی روشنی داشتند، سر به خود حرکت، و کورکورانه و بدون درک و شعور مسیر را طی می‌کردند.

اینک در چارچوب ایمان و بندگی قرار گرفته اند و از آن تخطّی نمی‌کنند، به امر و نهی و ملک و قدرت خداوند تن در داده اند و به بندگی و رعیت‌بودن خویش و اطاعت بدون چون و چرا، اقرار کرده اند، در برابر دستور الهی کاملاً و سراپا گردن نهاده اند و از گناهان خویش دست کشیده اند، از خودخواهی‌ها و هوس‌هایشان فرو گذار کرده اند، اینک در زندگی تبدیل به بندگانی شده اند که نه مالک مال، نه مالک جان و نه هم مالک کوچکترین حرکتی در زندگی هستند، مگر آنچه مورد رضا و نظر الهی است.

بدون دستور خدا نه می‌جنگند و نه صلح می‌کنند، نه خشنود می‌شوند و نه خشمگین، نه می‌دهند و نه بازمی‌دارند، نه رابطه برقرار می‌کنند و نه قطع رابطه. از آنجایی که این جماعت از زبان قرآن و زبانی که پیامبر با آن سخن می‌گفت آگاهی داشتند و از جاهلیتی که در آن به سر برده بودند نیز اطلاع داشتند و همینطور از اسلام نیز شناخت کاملی داشتند، پی برده بودند که اسلام یعنی انتقال از حیاتی به حیات دیگر و از قلمرویی به قلمرو دیگر و از حکمی به حکم دیگر از هرج و مرج به پذیرفتن قدرت، از جنگ به تسلیم و فروتنی، از خودپسندی به عبودیت. فهمیده بودند که چون به دایره‌ی اسلام درآمدند، از تک‌روی در اندیشه خبری نیست، نباید با قانون الهی درگیر شد، بعد از صرور امر اختیار وجود ندارد، مخالفت‌کردن با رسول، داوری کسی را جز خدا پذیرفتن و از طرف خود نظردادن جایز نیست، به عادت رسوم تمسک‌جستن و از نفس اطاعت‌کردن ممنوع است، هنگامی که اسلام را می‌پذیرفتند، از زندگی جاهلی با تمام مشخصه‌ها، عادات و سنت‌هایش دست می‌کشیدند و اسلام را با تمام ویژگی‌ها، برنامه‌ها و سنت‌هایش می‌پذیرفتند. این تحول بزرگ، بی‌درنگ پس از پذیرفتن اسلام پدید می‌آمد.

فضاله بن عمیر بن ملوح تصمیم گرفت رسول خدا ص را در هنگام طواف به قتل رساند، چون به پیامبر نزدیک شد، پیامبر به وی گفت: فضاله، تو هسیت! او گفت: آری، ای رسول خدا! منم فضاله.

پیامبر گفت: با خود چه می‌پنداشتی؟ فضاله گفت: چیزی نبود، داشتم خدا را ذکر می‌کردم.

پیامبر ص خندید و گفت: استغفرالله. سپس دستش را بر سینه‌ی فضاله گذاشت، قلب فضاله آرام گرفت. همواره می‌گفت: سوگند به خدا! هنوز دستش را از سینه‌ام برنداشته بود که محبوب‌ترین مخلوق در قلبم قرار گرفت. فضاله می‌گوید: به سوی خانه‌ام رهسپار شدم، در مسیر با زنی برخورد کردم که معمولاً با وی مراوده و گفتوگو داشتم، آن زن به من اشاره کرد و مرا به سوی خویش دعوت کرد، من در جوابش گفتم: خدا و اسلام چنین چیزی را نمی‌پذیرند.

 

 

 



تاريخ : شنبه هجدهم مرداد 1393 | 19:19 | نویسنده : عبدالله |

رسول خدا (ص) سیزده سال با صراحت تمام، به سوی خدای یگانه و ایمان به رسالت و روز آخرت دعوت کرد؛ نه به کنایه و رمز سخن می‌گفت، نه از خود نرمش نشان می‌داد، نه کرنش می‌کرد، نه جانبداری می‌نمود و نه سازش می‌کرد. این صراحت گفتار را علاج تمام بیماری‌ها می‌دانست، قریش به پا خاستند، از هرسو بر سرش فریاد کشیدند، و دست‌جمعی وی را مورد هدف قرار دادند و به خاطر این که دیگران را از وی متنفر گردانند، تمام شهرها را علیه او شوراندند و شعله‌ور نمودند تا آنجا که ایمان به رسول الله و درآمدن به جمع وی دشوارترین عمل بود و جز انسانی مخلص و جدی که از جانش گذشته و به خاطر پیامبر حاضر بود در آتش بیفتد و پا بر خارهای مغیلان بگذارد، کسی دیگر به صف وی نمی‌پویست.

جماعتی از جوانان قریش که نه سبک‌سری جوانی آنها را واداشته بود، و نه هم فریب حرص و طمع را خورده بودند و جز اندیشه‌ی آخرت و آرزوی بهشت هدفی نداشتند، ندای انسانی را شنیدند که مردم را به ایمان به پروردگارشان فرا می‌خواند؛ زندگی جاهلیت با تمام وسعتش برآنان تنگ شد، از جان خویش بیزار شدند، خواب از سرشان پرید، گویا پا بر خار واخگر داشتند، آنان درک کردند که جز ایمان به خدا رسولش چاره‌ی دیگری ندارند. بنابراین، پا پیش نهادند و به پیامبر که در شهرشان بود و همواره او را می‌دیدند و از او می‌شنیدند، ایمان آوردند.

سفری بس دراز و دشوار در پیش بود؛ به خصوص آنگاه که قریش دست به ایجاد موانع زدند، اما آنان با تمام مشکلات، دست در دست پیامبر گذاشتند و روح و روان خویش را نثار وی کردند در حالی که زندگی شان را خطر تهدید می‌نمود – و یقین داشتند که دچار بلا و مصیبت خواهند شد – ندای دلنواز قرآن را شنیدند که می‌فرمود:

 

«آیا مردمان گمان بردند همین که بگویند ایمان آورده ایم، به حال خود رها می‌شوند، و ایشان آزمایش نمی‌گردند؟ ما کسانی را که قبل از ایشان بوده اند [با انواع تکالیف] آزمایش کرده ایم، باید خدا بداند چه کسانی راست می‌گویند و چه کسانی دروغ می‌گویند» [العنکبوت: 1 – 3].

همینطور کلام الهی را می‌شنیدند:

 

«آیا گمان برده اید که وارد بهشت شوید، بدون آن که به شما همان برسد که به کسانی که پیش از شما درگذشته اند رسیده است؟ زیان‌های مالی و جانی به آنان دست داده است و پریشان گشته اند تا آن که پیغمبر و کسانی که به او ایمان آورده بودند [هم‌صدا] می‌گفتند: پس یاری خدا کی [و کجا] است؟ بی‌گمان یاری خدا نزدیک است»[البقرة: 214].

قریش همان واکنشی را نشان دادند که از آنها انتظار می‌رفت؛ تمام تجهیزات خود را به کار بستند و آخرین تیرهای‌شان را رها نمودند، اما جز افزایش اعتماد و شکیبایی تأثیری دیگر بر مؤمنان نداشت و در پاسخ فشار آنها چنین گفتند:

 

«این همان چیزی است که خدا و پیغمبرش به ما وعده فرموده بودند و خدا و پیغمبرش راست فرموده اند. این سختی‌ها جز بر ایمان [به خدا] و تسلیم [قضا و قدرشدن] نمی‌افزاید»[الأحزاب: 22]

شکنجه‌ها و فشارها در راه دین، جز متانت در عقیده حمیت برای دین تنفر شدید از کفر و اهل آن شعله‌ورشدن احساسات دینی و تصفیه‌ی کامل دل‌ها نتیجه‌ی دیگری نداشت، آنان ...



ادامه مطلب
تاريخ : شنبه هجدهم مرداد 1393 | 19:17 | نویسنده : عبدالله |

پیامبر همچنان به تربیت دقیق مردم مشغول بود و قرآن همچنان داشت آنان را به ملکوت بالا صعود می‌داد و اخگر دل‌های‌شان را برمی‌افروخت، مجالس پیامبر آنان را به ژرفکاوی در دین کناره‌گیری از شهوات فنا‌شدن در راه رضای خدا اشتیاق به بهشت حرص و طمع در فراگیری علم و فقاهت در دین و محاسبه‌ی نفس تشویق می‌نمود.

در شرایط عادی و اضطراری از پیامبر اطاعت می‌کردند و در راه خدا سبک دوش و گران بار بیرون می‌رفتند.

در طول ده سال 27 بار در رکاب رسول خدا (ص) برای جنگ با دشمن بیرون رفتند و به دستور پیامبر بیش از صد بار به قصد جنگ با دشمن اعزام شدند، این بود که اجتناب از دنیا برایشان آسان گردید. رنج و مشقتی را که زنان و فرزندان‌شان در صورت کشته‌شدن و نابودی آنان متحمل می‌شدند، به آسانی پذیرفتند، با آیات بسیاری از احکام فرو فرستاده شد که هیچگاه با آنها انس نگرفته بودند و خو نکرده بودند، احکامی در باره‌ی مال و جان و خانواده که انجامش بر نفس بسیار دشوار بود، فرو فرستاده شد و آنان با نشاط و سبک‌بار به امتثال آنها پرداختند، اینجا بود که گره بزرگ یعنی گره شرک و کفر گشوده شد و با گشوده‌شدن آن تمام گره‌ها گشوده شد. پیامبر اولین مجاهده اش را به انجام رساند و بعد از ان برای هر امر و نهی نیاز به مجاهده‌ی جدید نبود.

در نخستین نبرد اسلام بر جاهلیت پیروز شد. بعد از آن در تمام صحنه‌ها پیروزی از آن اسلام بود، آنان با دل و جان و ظاهر و باطن به اسلام درآمده بودند. بعد از آن که هدایت برایشان روشن گردید، هرگز به مخالفت با پیامبری روی نیاورند، در آنچه پیامبر داوری و قضاوت می‌نمود، احساس ناخشنودی نمی‌کردند و بعد از امر و نهی پیامبر هیچ اختیاری از خود نداشتند.

ظلم و خیانتی را که بر جان‌های خویش نموده بودند، برای پیامبر باز می‌گفتند، هرگاه از آنان لغزشی سر می‌زد که موجب اجرای حد بود، پیکرهای خویش را در معرض هر نوع شکنجه و حد شدیدی می‌گذاشتند.

آیات تحریم شراب که نازل شد، جام‌های لبریز از شراب در کفشان بود؛ دستور خدا بین جام‌های شراب و لب‌های عطشناک شراب و جگرهای برافروخته حایل گردید، خم‌های شراب شکسته شد و در کوچه‌های مدینه شراب جاری شد.

سرانجام نه تنها ...



ادامه مطلب
تاريخ : شنبه هجدهم مرداد 1393 | 19:3 | نویسنده : عبدالله |
.: Weblog Themes By VatanSkin :.